niedziela, 4 marca 2012

Umysł próżny

"Failure is perhaps the greates enemy of the Ego"

Z raportów policyjnych


  • "Facet był na całej drodze i wiele razy próbowałem go wyminąć zanim uderzyłem w niego"
  • "Wracając do domu podjechałem do złego domu i zderzyłem się z drzewem którego nie mam."
  • "Przechodzień uderzył we mnie i przeszedł pod moim samochodem."
  • "Ten pan jest bezstronnym świadkiem na moją korzyść."
  • "Budka telefoniczna zbliżała się, kiedy próbowałem zjechać jej z drogi uderzyła w mój przód."
  • "Zatrąbiłam na pieszego, ale on tylko się na mnie gapił, więc go przejechałam."
  • "W pewnym momencie drzewo dostało się między kabinę ciężarówki i przyczepę."
  • "Jechałem sobie spokojnie, a tu nagle zaatakowała mnie wysepka tramwajowa."


Czytając tych kilka śmiesznych ( i podobno prawdziwych) fragmentów z raportów policyjnych trudno nie oprzeć się wrażeniu, iż ich autorzy w niezwykle naiwny sposób próbują uciec przed odpowiedzialnością. A być może nie chodzi tutaj o odpowiedzialność a o pielęgnowanie wizji siebie jako doskonałego kierowcy?

Powrócę tutaj do tematu, który poruszyłem w odcinku Dlaczego się nie uczymy
Jeśli komuś nie chcę się (znowu) tego czytać to w skrócie chodziło o to, że w nauce dowolnej umiejętności najtrudniejszy jest krok przejścia od "niekompetencji nieświadomej" do "niekompetencji świadomej" czyli zwyczajny przebłysk zatytułowany "chyba ja tego ku*wa jednak nie umiem!".


Dziś nadszedł czas aby bliżej przyjrzeć się w jaki sposób nasz umysł buduje tarczę obronną przed świadomością iż "my jako ludzie jesteśmy jedynie kruchymi i przemijającymi istotami połączonymi we wspólnej walce o przetrwanie w bezcelowym wszechświecie jedynie po to aby umrzeć i przeminąć" ;)


"Self-candicapping"


"Self-candicapping" czy też z polska "samo upośledzanie"(?) można dosyć łatwo wytłumaczyć. Zapewne nie jeden z was słyszał w szkole opinię nauczycielki o sobie czy kimś znajomym "on jest zdolny ale leniwy". Self-candicapping upraszcza tę sytuację i usuwa z przykładu nauczycielkę : "Jestem zajebiście zdolny ale leniwy. Gdybym tylko chciał to bym wszystko rozjebał no ale mi się nie chce".
Ale żeby nie pie*dolić farmazonów przejdźmy do badań naukowych. Tam gdzie mi się będzie chciało będę podawał źródła.


Badanie - test na inteligencję

Studenci zostali podzieleni na dwie grupy. Eksperyment polegał na rozwiązaniu niezwykle trudnego dwuczęściowego testu na inteligencję. W trakcie przerwy pomiędzy pierwszą a drugą częścią studenci byli pytani o swój poziom zdenerwowania i o to jak duży wysiłek wkładają w rozwiązanie testu. I tutaj pojawia się meritum eksperymentu: otóż jednej z grup "zabrano" jedną z wymówek i zakomunikowano, iż test został tak przygotowany aby bez względu na poziom zdenerwowania dać właściwy obraz inteligencji studenta.


Wyniki:

Grupa która mogła wybrać sobie swój "handicap" postawiła na zdenerwowanie (być może jako bardziej naturalne) i określiła iż znajdowała się pod wysokim wpływem tego uczucia. Druga grupa nie mogła zgonić winy za złe wyniki na zdenerwowanie toteż w tej grupie okazało się, że studenci użyli drugiej metryki i określili swój wysiłek włożony w rozwiązanie testu jako niewielki.


Źródło : Smith T.W. 1982 On the self serving function of an academic wooden leg : Test anxiety as self-handicaping strategy.

"Self-Shifting"


Pamięć - największy sprzymierzeniec EGO. Kiedy twoja, czy też dla bezpieczeństwa "czyjaś" wizja siebie przestaje pokrywać się z aktualnymi potrzebami pamięć zaczyna tasować wspomnieniami tak aby znaleźć coś wygodniejszego.


Badanie - cecha prowadząca do sukcesu

Znowu mamy dwie grupy losowo wybranych studentów. Jedna grupa dostaje artykuł twierdzący, że osoby ekstrawertyczne odnoszą większe sukcesy po zakończeniu szkoły, druga grupa zaś dla przeciwieństwa dostaje artykuł chwalący introwertyzm.


Wyniki:

Bez niespodzianek - u studentów pierwszej grupy mózg zamówił z magazynu pamięci wspomnienia potwierdzające, że są ekstrawertykami zaś w przypadku drugiej grypy potrzebne były wspomnienia świadczące o czymś przeciwnym.


Źródło : Kunda Z. and R. Sanitioso 1989 Motivated changes in the self-concept .

Trust (próżnych) mózgów





Istnieje ciekawa metafora naszego umysłu. Jest to prawnik, który nie szuka prawdy ale dowodów na obronę swojego klienta czyli nas. Ma on do pomocy naszą pamięć czyli sekretarkę, która pomaga mu filtrować wszystkie dowody w poszukiwaniu tego, który dowiedzie niewinności klienta. Jak to w sądzie mamy także świadków. A najlepsi świadkowie to oczywiście ci "bezstronni na naszą korzyść". Istnieje badanie pokazujące jak bardzo nasz umysł dąży do tego aby przebywać w towarzystwie ludzi, którzy będą pielęgnować nasze złudzenia.

Dam tutaj nawet linka do tych badań ze względu na swojsko brzmiące nazwisko :
In Search of Information That Confirms a Desired Self-Perception: Motivated Processing of Social Feedback and Choice of Social Interactions by Wlodarski and Sanitioso


Przypomina mi to anegdotke, którą przeczytałem w jednej z książek Bandlera (współtwórcy NLP - podobno). W trakcie lekcji pierwszej nauczył studentów rozpoznawać ludzkie fobie i słabości. Lekcja druga polegała na tym aby nie robić tego u swoich znajomych...


Jeszcze jeden ciekawy przykład


Miało miejsce jeszcze jedno ciekawe badanie, które pokazało, iż nasz umysł jest w stanie nawet zmienić fizyczną tolerancję na chłód. Standardowo jak to w takich badaniach podzielono studentów na dwie grupy gdzie jednej wkręcono istnienie badań dowodzących, że oznaką długowieczności jest odporność na zimno - zaś grupie drugiej coś przeciwnego. Łatwo chyba przewidzieć, uczestnicy której grupy byli w stanie dłużej trzymać rękę w kuble wypełnionym lodem.


Czy ten mechanizm jest opłacalny

Nie w dzisiejszych czasach. Znowu jest eksperyment i znowu dwie grupy ale tym razem maklerów giełdowych grających na wirtualnej wersji giełdy z losowymi zmianami. Maklerzy, którzy wkręcili sobie, iż posiadają wpływ na symulację zarabiali średnio 100 000$ mniej od tych skromniejszych. (Fenton - O'creny Trading on illusions Unrealistic perceptions of control and trading performance.)


Okno rzeczywistości


Według badaczy mózg posiada jedną technikę obrony przed nim samym. Tzw. "Okno rzeczywistości". NA chwilę przed podjęciem decyzji - niech będzie to zakup samochodu - załącza się u nas bardziej profesjonalne zarządzanie ryzykiem i przygasa trochę omnipotencja. Jednakże chwilę po podjęciu decyzji wspomniane okno zamyka się z trzaskiem! To tutaj pełne pole do popisu ma dysonans poznawczy i racjonalizacja właściwego wyboru.


Moje techniki




Obecnie najsilniejszą znaną mi techniką odnośnie wpływania na własne przekonania jest medytacja połączona z wizualizacją. Jest to jednocześnie technika wymagająca pewnej wiedzy teoretycznej i poświęcenia czasu na ćwiczenia. Ostatnio spróbowałem z czymś łatwiejszym co można by nazwać realną wizualizacją na jawie (nie Javie). Generalnie polega to na skontruowaniu swojego pseudo alter-ego w potaci profilu na forum dyskusyjnym i działaniu na dwa sposoby

  • Mini trolling - ponieważ to nie nasze ego będzie atakowane toteż nie powinny wystąpić reakcje obronne. Jednocześnie nasz umysł powinien być w stanie wyłapać argumenty za i przeciw danego przekonania.
  • Trolling przeciwstawny - tutaj trollujemy na rzecz argumentu z którym się nie zgadzamy (czyli np "Od czego najlepiej zacząć naukę PHP po porzuceniu javy") i wtedy nasz umysł już kompletnie będzie zakręcony co pozwoli na wygodne metaprogramowanie


Na koniec plusy dodatnie. W innym eksperymencie studenci pierwszego roku zostali wkręceni, iż po zakończeniu pierwszego semestru ich oceny podskoczą w górę. Młodzi tak w to uwierzyli, że zapierdalali aż ich wkręcone przekonania się urzeczywistniły...

niedziela, 12 lutego 2012

Sweet focie padającego testu selenium

Dzisiaj zamiast wywodów psychologicznych przedstawię odcinek z cyklu "poradnik młodego technika". Na tapetę pójdą testy selenium2 i generowanie "screenshotów" po błędnym teście. A że mamy już rok 2012 i JUnit wyszedł w odsłonie 4.10 to wykorzystamy sobie kilka zawartych weń bajerów.


Przykładowy test


Tutaj wielkiej filozofii nie ma. Otwieramy googla i wpisujemy nazwę jednego z ładniejszych miast w Polsce. Oczywiście test jest tak spreparowany aby nie zakończył się sukcesem (czyli zwyczajnie się wyjebie).


1:       @Test  
2:       public void shouldFindProperPageTitleAfterSearching() throws Exception {  
3:            //given  
4:            remoteDriver.get("http://www.google.com/");  
5:            String searchPhrase = "Lodz";  
6:            //when  
7:            GoogleSearchPage googleSearchPage = PageFactory.initElements(remoteDriver, GoogleSearchPage.class);  
8:            googleSearchPage.searchFor(searchPhrase);  
9:            waitForSearchResult(searchPhrase);            
10:            //then  
11:            assertThat(remoteDriver.getTitle(), containsString(searchPhrase+"aaa"));  
12:       }  
13:       private void waitForSearchResult(final String searchPhrase) {  
14:            (new WebDriverWait(remoteDriver, 2)).until(new ExpectedCondition<Boolean>() {  
15:                 public Boolean apply(WebDriver driver) {  
16:                      return driver.getTitle().toLowerCase().startsWith(searchPhrase);  
17:                 }  
18:            });  
19:       }  


I jeszcze trochę inicjalizacji.

1:     private static WebDriver remoteDriver;      
2:      @BeforeClass  
3:       public static void setUp() throws Exception {  
4:            webDriver=new FirefoxDriver();  
5:       }  
6:       @AfterClass  
7:       public static void tearDown() throws Exception {  
8:            webDriver.close();  
9:       }  

W 21 wiek


W wersji (zdaje się) 4.7 JUnita pojawił się mechanizm "Ruli" czyli takie małe AOP na potrzeby testów. W wersji 4.10 sposób użycia Ruli poprzez implementację interfejsu "MethodRule" uległ przedawnieniu a na jego miejsce pojawił się interfejs "TestRule". Jeśli ktoś nie rozumie o czym tutaj piszę to nawet i lepiej. Niechaj paczyy na kod.

 public class ScreenShotRule implements TestRule{  
      private WebDriver webDriver;  
      public ScreenShotRule(WebDriver webDriver) {  
           this.webDriver = webDriver;  
      }  
      public Statement apply(final Statement base, final Description description) {  
           return new Statement() {  
                @Override  
                public void evaluate() throws Throwable {  
                     try{  
                          base.evaluate();  
               // Tutaj można dowolnie manipulować wyjątkami dla jakich chce się robić fotki
               // Exception powinno ogarnąć zarówno problemy selenium jak i standardowe Faile testów
                     }catch (WebDriverException e) {  
                          takeScreenShot(description);  
                     }  
                }  
                private void takeScreenShot(Description description) {  
                  try {  
                     FileOutputStream out = openStreamToTargetFile(description);  
                     out.write(((TakesScreenshot)   webDriver).getScreenshotAs(OutputType.BYTES));  
                     out.close();  
                  } catch (Exception e) {  
                   throw new RuntimeException(e);  
                  }  
                }  
                private FileOutputStream openStreamToTargetFile(Description description) throws FileNotFoundException {  
                     File targetDirectory = new File("target/selenium/"+description.getTestClass().getSimpleName());  
                     targetDirectory.mkdirs();  
                     String targetFileName = description.getMethodName()+".png";   
                     return new FileOutputStream(new File(targetDirectory,targetFileName));  
                }  
           };  
      }  
 }  

Wiadomo, że w kodzie produkcyjnym trzeba by się jeszcze zająć odpowiednio zamykaniem strumieni itd. Teraz aby zastosować naszego Rula wystarczy w teście umieścić poniższe linie.


      
      @Rule  
      public static ScreenShotRule screenShotRule;  
      
      @BeforeClass  
      public static void setUp() throws Exception {  
          webDriver=new FirefoxDriver();  
          screenShotRule=new ScreenShotRule(webDriver);  
      }  

I wio. W przypadku błędnego zakończenia testu w katalogu target (jeśli tylko używamy Mavena) pojawi się katalog "selenium/nazwaTestu" z plikiem "nazwaMEtodyTestowej.png". Jeśli ktoś używa WebDrivera tylko lokalnie to to w zasadzie koniec zabawy. Jednakże czasami niektóre popularne zjebane przeglądarki nie są dostępne na np. takim ubuntu i trzeba wykorzystać zdalny WebDriver.

Tutaj zaczynają się schody...

Testowanie zdalne


Jeśli zapragniemy użyć poniższego kodu:

 
      private static WebDriver remoteDriver;  
      
      @Rule  
      public static ScreenShotRule screenShotRule;  
      
      @BeforeClass  
      public static void setUp() throws Exception {  
           remoteDriver=new RemoteWebDriver(new URL("http://localhost:3001/wd/"),firefox());  
           screenShotRule=new ScreenShotRule(remoteDriver);  
      }  

To przywita nas uroczy wyjątek:

 java.lang.RuntimeException: java.lang.ClassCastException: org.openqa.selenium.remote.RemoteWebDriver cannot be cast to org.openqa.selenium.TakesScreenshot  

Sytuacja jest o tyle dziwna, iż co jak za chwilę zobaczymy, RemoteWebDriver ma możliwość zwrócenia screenshotu jednakże z bliżej mi nieznanego powodu owa opcja nie jest udostępniona.

Czas na hak:

 private void takeScreenShot(Description description) {  
              try {  
                FileOutputStream out = openStreamToTargetFile(description);  
                WebDriver augmentedDriver = new Augmenter().augment(webDriver);  
                out.write(((TakesScreenshot) augmentedDriver).getScreenshotAs(OutputType.BYTES));  
                out.close();  
              } catch (Exception e) {  
                   throw new RuntimeException(e);  
              }  
                }  


Odpalamy i... działa!!

Ale nie do końca. Niestety jeśli teraz znowu użyjemy lokalnego WebDrivera to zauważymy, że każdy nieudany test pozostawia po sobie otwarte okno przeglądarki.

Kolejna modyfikacja.

    

FileOutputStream out = openStreamToTargetFile(description);  
                if(!(webDriver instanceof TakesScreenshot)){  
                     webDriver = new Augmenter().augment(webDriver);  
                }  
                out.write(((TakesScreenshot) webDriver).getScreenshotAs(OutputType.BYTES));  
                out.close();  

Powyższy kod spełnia swoją rolę i nie narzuca wysokiego kosztu utrzymaniowego bo pewnie nigdy tego nie będziemy modyfikować. Jednakże ów kod może powodować wrogie nastawienie fundamentalistów obiektowych.

Rozwiązanie (być może) zadowalające Policję Obiektową


 public class RemoteWebDriverWithScreenShots extends RemoteWebDriver implements TakesScreenshot{  
      public RemoteWebDriverWithScreenShots(URL url,DesiredCapabilities desiredCapabilities) {  
           super(url, desiredCapabilities);  
      }  
      public <X> X getScreenshotAs(OutputType<X> target) throws WebDriverException {  
           String base64Str = execute(DriverCommand.SCREENSHOT).getValue().toString();  
           return target.convertFromBase64Png(base64Str);  
      }  
 }  

A nasz Rul może powrócić do formy

 private void takeScreenShot(Description description) {  
             try {  
                FileOutputStream out = openStreamToTargetFile(description);  
                out.write(((TakesScreenshot) webDriver).getScreenshotAs(OutputType.BYTES));  
                out.close();  
              } catch (Exception e) {  
                   throw new RuntimeException(e);  
              }  
             }  


NOOOO

I teraz możemy powiedzieć:

Czytam Time i Epokę,
pijam tylko Ballantine'a,
palę Winstony,
programuję Obiektowo

Zdejm kapelusz

niedziela, 29 stycznia 2012

Chybiona metafora

Niedawno internet obiegła poltka głosząca, iż po raz kolejny polski system stał się ofiarą ataku hakerskiego. Nie chodzi tutaj bynajmniej o ataki na strony premiera związane z wprowadzeniem ACTA ale "atak" na system prawny. Najnowszy hak to przerobienie samochodu na bankowóz tak aby móc odliczyć za niego VAT. I Chociaż o tym temacie specjalistą nie jestem to szukając informacji po necie natrafiłem na masę wpisów w stylu "jak wykorzystać luki w systemie na swoją korzyść".Coś dobudujemy,coś przystosujemy i odpowiednio zaksięgujemy.


No fajnie ale co ta informacja robi na blogu,który choć trochę, zajmuje się kwestiami programistycznymi?

Otóż :
Kroczą po tym świecie ludzie, którzy uważają, że programisci to debile.

Od murowania...





Co rusz na forach dyskusyjnych napotykam się na opinie głoszące : "programista jest jak murarz". Chciałbym w tym momencie móc zaznaczyć, że owe opinie tworzy jakaś określona - łatwo rozpoznawalny zbiór ludzi lecz niestety klasyfikacja ta nie jest taka prosta. Do tej grupy niestety zalicza się cały przekrój ról projektowych.

Na chwilę obecną dzielę owych osobników na dwie grupy :

  • ludzi dążących do zbytniego uproszczenia rzeczywistości

    Tutaj dosyć często pojawiają się programiści przemianowani na project managerów.Być może ze względu na zbyt małe doświadczenie w nowej roli a być może ze względu na jakieś introwertywne cechy charakteru próbują oni zredukować dynamiczne i nieliniowe prawa zachodzące w grupie do prostych zasad w stylu programista jest jak murarz i powinien słuchać a nie dyskutować.

  • ludzi posiadających jakieś nieuświadomione kompleksy wymagające ciągłej kompensacji.

    Wiem coś o tym bo sam to miałem. Polega to na deprecjonowaniu każdej odmiennej roli w projekcie. Taki rasizm projektowy. Manager będzie twierdził, że jego obowiązki są kluczowe dla projektu, i każdy musi się mu podporządkować, podobnie analityk, programista czy ktoś tam inny.
    A prawda jest taka, że nie ma roli "ważniejszej". ale o tym kiedy indziej


...do stanowienia prawa





Dlaczego wcielanie w życie projektu IT nie jest jak budowanie domu?

Weźmy kawałek kodu :

public class App 
{
    public static void main( String[] args )
    {
        System.out.println( "Dupa" );
    }
}

Pytanie : co sie właśnie stało?

Otóż nic się nie stało!! Ten kod tutaj nie zadziała podobnie jak wklejenie planów domu na stronę nie sprawi, że zbuduje się nagle dom. TAK!!! owe instrukcje to plany architektoniczne dla kompilatora jak ma zbudować wykonywalny kod maszynowy. Czy to jednak znaczy, że metafora jest dobra a programista jest jak architekt budynków?

No też nie. Każdy kto czyta tego bloga może sobie przekleić ów kod, (jeśli tylko ma zainstalowane JDK) skompilować i być świadkiem narodzin działającej funkcjonalności.
Gdybym umieścił tutaj plany budowy domu to również każdy mógłby je skopiować a później.., no właśnie co później. Trzeba by znaleźć jakąś firmę, która by owe plany wprowadziła w życie.


Cegła w IT jest ku*wa mać za darmo!!!!


W przeciwieństwie do budowy domu mogę zrobić prototyp, pokazać go klientowi a później wyrzucić. Mogę sobie robić refactoring (ta, jestem ciekaw czym w budowaniu domu miałby być refaktoring) i masę innych rzeczy, które po prostu nie miałyby miejsca przy budowaniu domu bo tam takie zabawy kosztują.


Gdzie jeszcze można tak swobodnie manipulować produktem?

BUG #16543 : Po zamontowaniu kratki w samochodzie użytkownicy mogą odliczyć podatek VAT.

Polskie prawo to jeden wielki kod źródłowy , bez żadnych testów jednostkowych, który jest non stop interpretowany przez przeróżne organy. Do czasu wypuszczenia produktu na produkcję można prototypować rozwiązania, robić przeróżne refactoringi czy hot fixy na znalezione bugi - buble prawne. Ostatnia sławna poprawka podegrana na produkcje zdaje się naprawiała bug z lekarzami i aptekarzami.

Podobieństw jest oczywiście więcej ale bynajmniej nie chodzi tutaj o to aby problemy w IT rozwiązywać poprzez analogie do systemu prawnego. Sądzę nawet, że wzór mógłby działać w przeciwną stronę. Jednak to co tutaj chcę uzyskać to skończyć ze stosowaniem zjebanych metafor projektów IT i wiążącym się z tym pewnym błędem logicznym :

Jeśli dziedzina A jest w jakimś stopniu taka jak dziedzina B to wtedy wszystkie problemy w A można rozwiązać poprzez analogiczne rozwiązania w B 


Także jeszcze raz dużymi literami : PROJEKT IT NIE JEST JAK BUDOWANIE DOMU A PROGRAMIŚCI TO NIE MURARZE !



EDYCJA:

Natrafiłem an ciekawą prezentację, która w pewnym stopniu porusza przedstawiony tutaj temat.Oto ona:

http://www.infoq.com/presentations/Questions-for-an-Enterprise-Architect

niedziela, 8 stycznia 2012

Gra o dolara

"Kiedy zorientujesz się, że jesteś w dołku, przestań kopać."

Kiedy przestać kopać? Po czym poznać, że poruszamy się w złym kierunku? Czterdzieści lat temu powstałą pewna prosta acz podstępna gra - "licytacja o dolara".Jej zasady są dosyć przejrzyste :

  1. Przedmiotem licytacji jest jeden dolar
  2. Wygrywa osoba, która zalicytuje największa sumę
  3. Osoba, która licytowała drugą w kolejności stawkę również musi ponieść opłatę ale nie otrzymuje nic w zamian!


Licytacja zaczyna się od jednego centa, wydaje się więc ze wszech miar logiczne aby wziąć udział w tejże aukcji. Pierwsza osoba daje jednego centa, druga osoba chce zarobić 98 centów wiec podbija do dwóch centów i tak dalej. Okoliczności ulegają zmianie gdy stawka dochodzi do 1 dolara. OD tego momentu obydwie osoby tak naprawdę będą starać się nie zarobić a zminimalizować straty.

Gra jak i eksperymentu są opisane w internecie (Można zacząć szukać od frazy "Martin Shubik").
Podobno w jednym przypadku dolar został sprzedany za 25 dolarów plus drobne. Przeanalizujmy to jeszcze raz - zestaw jakże racjonalnych kroków doprowadza do sytuacji, która z racjonalnością ma tyle wspólnego co politycy ze szczerością : Zwycięzca płaci za dolara 25 dolarów a druga osoba płaci 24 dolary za niezbędne do życia lecz dostępne pod dostatkiem powietrze.

A teraz czas na obserwację poprzez analogię.


Licytacja o implementację


Sytuacja z implementacją nie jest w stu procentach analogiczna acz bardzo podobna.

Jakiś czas temu mieliśmy do zrealizowania prostą funkcjonalność wyświetlania statusów procesów działajacych się po stronie serwera. Wybór wydawał się logiczny - prosta funkcja JavaScriptu odpytująca się asynchronicznie serwer o listę wyników do wyświetlenia. Wydawało się, że jeden dolar został kupiony za 50 centów. Drugim graczem, który cały czas podbija stawkę jest oczywiście "zmiana" a dokładniej "zmiana w samej funkcjonalności". Tak więc licytacja toczy się dalej a my dokładamy do już wyłożonej sumy kodu. I chociaż za każdego kolejnego dolara płacimy coraz większymi sumami implementacji to pozornie logicznym wydaje się brnięcie dalej w ten proces gdyż przecież nie wyrzucimy od tak sobie kodu, który został już stworzony i już działa.

Gdy już babraliśmy się w oceanie coraz mniej czytelnych funkcji JavaScriptu nastała ta magiczna chwila gdy racjonalność wzięła górę na racjonalnością pozorną i przepisaliśmy całe rozwiązanie uzyskując efekt, który ograniczył "dopłacanie" do kolejnych funkcjonalności. Nie należy tej sytuacji mylić ze zwykłym refaktoringiem , bo chociaż narzędzia są podobne to jednak procesy inne. Podobnych sytuacji w ostatnim roku było więcej i za każdym razem stajemy przed tym samym pytaniem: czy to już czas przestać kopać? W opisie eksperymentu z dolarem możemy przecztać, iż nie ma prostego kryterium decydującego o zakończeniu licytacji, podobnie jak nie ma prostej obiektywnej zasady kiedy przestać brnąć w daną implementację. Z drugiej strony istnieje bardzo prosta subiektywna zasada...



Możemy mianowicie wykorzystać samoobserwację brzmiącą Dlaczego czuję, że to kurwa nie powinno wymagać tyle pracy?. Mamy w swoim mózgu zwoje odpowiedzialne za wykrywanie przekombinowanych rozwiązań. Mamy niestety coś jeszcze. Spuściznę pojaskiniową nakazująca nam brnąć dalej, gonić małego zwierza zamiast ryzykować pościgu za większym. Dlatego niestety, gdy z jednej strony czujemy, że trzeba skończyć to z drugiej strony jesteśmy bombardowani cała kolekcją pseudo racjonalizacji. Czasami dochodzi do tego takie Romatyczne utożsamienie się programisty ze swoim dziełem, które jest nawet przydatne gdy chodzi o jakość kodu lecz może przeszkadzać w trzeźwiejszej ocenie sytuacji.

Stwierdzenie, że wypadałoby zapanować nad tymi uczuciami ma taki sam sens jak apelowania do palacza aby zapanował nad usilną chęcią kolejnego strzała w płuco czy też jak apelowanie do przepełnionej frustracją i kompleksami młodzieży o zapanowanie nad chęcią szukania nieustannej akceptacji na facebooku. To wszystko odbywa się w zwojach poza kontrolą świadomości ale może być sterowane pośrednio. Oto kilka przykładowych ćwiczeń, które powinny pomóc przezwyciężyć lęk przed zmiana źle dokonanych inwestycji:

Na turystę


To w zasadzie technika prosta do wykonania a trudna do zaaranżowania. Wystarczy wyjść radośnie na jakąś ładna trasę turystyczną i po jakimś czasie zorientować się, że idziemy w przeciwną stronę. Ponieważ kontynuowanie tej wycieczki byłoby (zazwyczaj) przejawem debilizmu toteż pozostawiamy kierunek ale zwrot zmieniamy na przeciwny. I nagle ku swej radości (jak tylko opanujemy wewnętrzną złość) przekonamy się iż nie dość, że koniec świata nie nastąpił to do tego (najprawdopodobniej) kierujemy się w dobrą stronę. Do ćwiczenia polecam ściągnąć aplikację "kompas" na Androida która pokazuje kierunki w sposób losowy.

Na gracza


W tym przypadku wybierz sobie jedną z tych gier, w których ludzie kompensują swoje porażki życiowe rozwijaniem jakiejś postaci.Najpierw zacznij rozwijać postać w jakimś mało przydatnym kierunku aby później zmienić klasę na coś przydatniejszego. Np. z pijącego woźnego 7 poziomu zacznij się rozwijać jako właściciel firmy sprzątającej. Polecana jest także wariacja tego ćwiczenia polegająca na tym aby po osiągnięciu danego poziomu swoją postacią wyjebać grę i zająć się czymś pożytecznym w życiu.


Na pakernie



Na pakernie chodzi się aby zdrowo żyć i przez kompleksy albo przez kompleksy i aby zdrowo żyć. Tak czy inaczej aby zbudować mięśnie trzeba jeść a jak się je to rośnie też tłuszcz. A jak rośnie tłuszcz to trzeba go potem zrzucić - i tutaj meritum ćwiczenia - ów tłuszcz się zrzuca z częścią mięśni. Jeśli podobnie jak ja cierpicie na kompleks małego samochodu to łatwiej wam będzie wyobrazić sobie, jakie to bolesne rozstawać się z mięśniem ale jeśli nie chce się być grubym knurem trzeba pójść w kierunku redukcji. Mechanizm ćwiczenia jest dobry.
A ponieważ dodatkowo żyjemy w społeczeństwie a większość społeczeństwa lubi masowo uczestniczyć w alkoholowym procesie samokastracjach to też i ta sytuacja pomaga we wspomnianej kategorii ćwiczeń.


PS.
Powyższy tekst (broń Boże) nie miał na celu ukazania programistów jako ludzi z problemami emocjonalnymi, którzy nie mogą poradzic sobie z rzeczywistością wymagającą zmian. Nie może również służyć na potrzeby przerzucenia odpowiedzialności za ogarnięcie zmian tylko na programistów. Otóż obok "pragmatycznego podejścia do racjonalnej zmiany" występuje coś co można określić jako "emocjonalne podejście do debilnej zmiany". Ma ono miejsce wtedy gdy osoba o wątpliwych zdolnościach analitycznych bierze na siebie definiowanie wymagań co powoduje wyrzucanie do śmieci kolejnych to kawałków kodu. Aby to dobrze zrozumieć należy odróżnić sytuację gdy będąc świadkami wypadku podejmujemy próbę udzielenia pierwszej pomocy, z sytuacją gdy po obejrzeniu "Było sobie życie" obwieszczamy się chirurgiem i wbiegamy na sale operacyjną operować. Czasami ktoś musi udzielić pierwszej pomocy i zebrać wymagania ale chyba nie ma bardziej wkurwiającej rzeczy dla programisty niż wyrzucanie w błoto krwi, potu i łez "bo ktoś się nie dogadał".


http://pl.wikipedia.org/wiki/Aukcja_o_dolara

niedziela, 11 grudnia 2011

Pierwszy lans video



Rozpoczynając jak zwykle skromnie, powyżej pierwszy oficjalny lans video w moim wykonaniu. Prezentacja odbyła się w ramach jednego ze spotkań grupy miłośników Java w regionie Łódzkim.
Prezentacja jakaś wybitna nie jest : ja cały czas uczę się wysławiać i prezentować, koledzy uczą się nagrywać tak aby cokolwiek było widać i cokolwiek było słychać. Mowę ciała mam jeszcze zjebaną ale powinno dać się to oglądać. OTO przed wami:



Problem jakości w teorii i praktyce czyli dlaczego wszyscy (poza Tobą) tworzą nieczytelny kod

Główna ideą prezentacji było uzmysłowienie wszystkim zebranym, że nie potrafią programować ;). Tak, jest to dosyć kontrowersyjne stwierdzenie ale bazując na obserwacjach, które cały czas przeprowadzam wydaje się być prawdziwe. Oczywiście ja również łapię się do zbioru "wszyscy zebrani" i jest to wbrew pozorom fantastyczna rzecz. W październikowym wydaniu "Focusa" była wzmianka o badaniach twierdzących jakoby najbardziej myliły się osoby nie mające kompletnie żadnego pojęcia o danym temacie, jak również osoby uznające, że w danej dziedzinie są spejcalistami. Jak to wszystko o czym tutaj wspominam składa się w logiczną całość prezentacji?



o co chodzi w programowaniu?



Dlaczego większość osób zajmujących się extremalnym użyciem klawiatury woli robić nowe projekty zamiast utrzymywać cudze? Niby jedno i drugie to przecież "programowanie". Utrzymanie jednak polega zazwyczaj na spędzeniu około dwóch tygodni na próbie zrozumienia jak działa dany kod a następnie na dodaniu kliku linijek. Ani programiści nie są z tego zadowoleni ani zapewne szare eminencje zajmujące górne warstwy korporacyjne. Przecież czas to pieniądz. Gdyby tak programista znał doskonale kod, z którym pracuje, to namierzenie miejsc wymagających wprowadzenia zmiany zajmowało by relatywnie odpowiednio zajebiście mniej czasu.


To o czym tutaj piszę na obrazku można zauważyć w czerwonym prostokąciku. Jest to meritum zrozumienia czytelności kodu, droga do zdobycia świętego grala wszystkich zespołów programistycznych i zapowiedź wolności emocjonalnej załóg działów utrzymania. Aby znaleźć wszystkie odpowiedzi na pytania odnośnie czytelnego kodu trzeba podróżować na granicy techniki i psychologii. Nie wiem czy kawałek prezentacji omawiający to zagadnienie będzie zrozumiały gdyż z tego co widziałem próbki kodu prezentowanego na tablicy są nieczytelne. Ale nawet jeśli to tylko zaproszenie do osobistego zgłębiania tematu. Interesujace hasła to : psychologia, percepcja, nlp, teoria pamięci i tym podobne.


No a jak już wiadomo co trzeba zrobić nadchodzi etap drugi, czyli faktyczna zmiana. Tutaj w grę wchodzą wszelakie wzorce pozwalające programiście wywrzeć duży wpływ na system stosunkowo małym kosztem



Dlaczego sama teoria nie wystarczy?





Efekt aureoli,Efekt halo ,błędy percepcyjne - ma to wiele określeń ale zawsze chodzi o to samo - "jest ładny to jest i mądry", "samochód jest czysty to się nie psuje", "towar ma ładne opakowanie i jest drogi to na pewno jest dobry", " w pracy mówią na mnie architekt to znaczy , ze dobrze programuję", "w pracy tworzę słynny portal X, który zarabia miliony to zanczy ,że dobrze programuję". nie, wcale tak nie znaczy .

  • programowanie wielowątkowe
  • programowanie obiektowe
  • programowanie bazodanowe
  • czytelne programowanie

Co mają wspólnego poszczególne pozycje na tej liście: ano obrazują one niezależne umiejętności.
Aby nabyć dana umiejętność trzeba podejść do tego wyzwania świadomie:

Weźmy takie programowanie wielowątkowe. Znam masę osób, które owego zagadnienia nie znają a kilka latek już kodują. Dlaczego nie znają? Bo byli skoncentrowani na czymś innym. Sam fakt, że tworzysz działające programy przez dłuższy czas, i że one działają wcale nie znaczy, że twoje programy są czytelne.


Dla osób zainteresowanych zdobywaniem nowych umiejętności : wpiszcie sobie w google "model TOTE"



Ostatnia część prezentacji to omówienie statycznej analizy kodu ale to temat na inny post.

niedziela, 20 listopada 2011

"A Refaktoring zrobimy później"

Co mają wspólnego rzodkiewki,czekolada i programowanie?
Zanim odpowiemy sobie na to fascynujące pytanie zróbmy krótką symulację poprawy błędu z punktu widzenia programisty.


W systemie jest błąd.


Aby go znaleźć składamy w głowie kawałki logiki niczym puzzle tak aby uzyskać pełny obraz układanki.
Znaleźliśmy.
Wygląda na to że błąd jest tylko małym objawem ogólnie zjebanego kawałka logiki systemowej. Trzeba go teraz jakoś naprawić.
Może wystarczy szybki hak?.

W zależności od poziomu motywacji (wzbogaconej o własne poczucie jakości i solidności oraz zmieszanej z rozsądkiem i przewidywaniem ryzyka) jakim nas uraczyła korporacja , możemy chcieć zastosować coś porządniejszego niż zwykła plastelinowa łatka, która za 5 minut się odklei.

Ale co jest złego w takiej łatce?
Rezultat będzie osiągnięty, manager szczęśliwy a statystyki wypicowane.
Zrobić to dobrze czy zrobić to szybko?
W zasięgu jest szybka gratyfikacja ale jednocześnie pojawia się świadomość konsekwencji takiego kroku.
Może jednak łątka i szybki rezultat?
Nie, nie można zostawić takiego zjebatorstwa.
A może jednak


Kiedyś widziałem prezentację (psychologiczną), która takie dialogi nazywała dialogami dziecko-rodzic . Dziecko chce zaspokoić swoje potrzeby natychmiast zaś rodzic zważa na wszelkie konsekwencje. Jaki to wszystko ma wpływ na programowanie. Ano ma wpływ kurewsko duży. Czas na rzodkiewki.


Wyczerpanie EGO



Eksperymentów było kilka a więcej szczegółów można znaleźć pod frazą "ego depletion" lub szukając nazwisk "Roy Baumeister" czy "Mark Muraven".

Skupmy się na jednym z nich.


Badanych podzielono na grupy. Każda z osób biorących udział w eksperymencie wpuszczana byłą do pomieszczenia gdzie czekały na nią dwa talerze : jeden z rzodkiewkami zaś drugi z czekoladą. Każdy z uczestników opuścił jeden posiłek toteż czuł pewien głód. Teraz : pierwsza grupa mogła skosztować słodkich czekoladek zaś drugą poproszono o to aby zwalczyła instynkty, opanowała chęci i zamiast czekoladek skupiła się na rzodkiewkach.

Dlaczego tak bardzo lubimy czekoladki? Ano dzięki węglowodanom prostym, które natychmiast dostarczają energię do organizmu. Miało to sens eony temu jak zwierz był szybki a kolacja niepewna. W dobie ogólnoświatowego śmietnika gastronomicznego cały ten mechanizm prowadzi do czegoś co nazywa się "plagą otyłości".

Rzodkiewki cukrów chyba nie mają. Zdrowe bo zdrowe ale energii tak szybko nie dostarczą zwłaszcza kiedy żołądek zaczyna trawić cię od środka.

Gdy badacze przestali pastwić się na badanymi nastał czas na druga część eksperymentu. Każdy z badanych dostał do rozwiązania specjalnie spreparowaną łamigłówkę. Tak spreparowana aby nie dało się jej rozwiązać. To co było istotne to jak długo każdy z badanych będzie próbował ową układankę rozwiązać zanim się podda. Teraz zgadnijcie kto wytrwał dłużej.

Czekoladki wygrały. Naukowcy obwieścili istnienie formy wyczerpywalnej energii, która wydaje się zmniejszać za każdym razem gdy nasz świadomy umysł jest poddawany wysiłkowi.
Energię tę można rozumieć jako pewną abstrakcję ukrywającą cała masę procesów hormonalnych i psychologicznych dziejących się w umyśle.


Zesramy się a nie "zrefaktoryzujemy."


Zerknijmy teraz na analogie. Wprowadzenie dowolnej zmiany w kodzie składa się z wieloetpaowej układanki: naprzemienne składanie aktualnej logiki w głowie, tworzenie nowej układanki na potrzeby zmiany, a wszystko to w kontekście ciągłego dylematu czy zrobić to szybko (czekoladki) czy dobrze (rzodkiewki).


Co się teraz stanie jeśli postanowimy najpierw zrobić projekt "żeby działał" a "poprawimy później". System będzie jednym wielkim zbiorem poplątanych układanek.

Po pierwsze :

Złożenie zjebanej układanki wyczerpie ego przez co poddamy się szybciej przy układaniu następnych co zaowocuje kolejna zjebaną architekturą.

Po drugie :

Wydłuży się czas po którym zobaczymy jakikolwiek funkcjonalny efekt. Wydłuży się czas po którym nakarmimy się radosnym uczuciem zamiany potencjalnej energii kodu w energie funkcjonalności.
A jak jest się głodnym to co? to czekoladkę.


Tym skromnym postem autor chciał pewnym środowiskom zabrać pozorne poczucie kontroli nad jakością projektu wyrażane w słowach "zróbmy teraz co chce biznes a poprawimy później".
Oczywiście biorąc pod uwagę odpowiednio duże środki finansowe może to się zdarzyć tak samo jak przy odpowiednich środkach finansowych Widzew Łódź może wygrać ligę mistrzów. Trzeba tylko zbudować nową drużynę.



http://en.wikipedia.org/wiki/Ego_depletion

niedziela, 23 października 2011

Prognozy na przyszłość czyli w Łodzi nareszcie coś się dzieje!

Dlaczego drogi czytelniku miałby Cię zainteresować fakt przeprowadzenia relatywnie dużej konferencji technologicznej? Na pewno masz swoje pole specjalizacji, które w jakimś tam stopniu krzyżuje się ze światem technologicznym ale nie wydaje się to być dla ciebie czymś istotnym. Może nawet jesteś hardcorowym humanistą, który codziennie celebruje wyższość człowieczeństwa nad bezdusznymi narzędziami. Wiedz jedno. Owe narzędzia zmieniają pojęcie człowieczeństwa. Burzą mury pomiędzy dziedzinami zacierając granicę pomiędzy tym co ścisłe a nie ścisłe

Jeśli nie wierzysz to na początek wpisz w google frazę: "software studies" a dowiesz się, iż jest to nowa dziedzina, jeden z najnowszych kierunków, który wzmocniony zachętą gigantów IT pojawił się na zachodnich uczelniach. Ów kierunek- uwaga -zajmuje się badaniem wpływu wytwarzanego oprogramowania na szeroko rozumianą kulturę i społeczeństwa. Inne ciekawe kierunki to Analityka kulturowa czy Kulturomika , podchodzące do kultury jak do ogromnego zbioru danych, w którym można wyszukać konkretne trendy.




Jaki to ma wszystko związek z wydarzeniami w Łodzi? Dnia wczorajszego w tym "smutnym jak pizda mieście" miała miejsce pierwsza poważna konferencja z zakresu IT a konkretnie z zakresu przeróżnych i ciekawych technologii mobilnych. Technologii, które "jutro" będą definiować normę naszego życia. I choć z programowaniem na urządzenia przenośne mam tyle wspólnego co z samochodami drogimi to jednak podzielę się kilkoma osobistymi spostrzeżeniami


Rzeczywistość rozszerzona


Koncepcja wydaje się prosta. Wystarczy nakierować ekran urządzenia na konkretny krajobraz by otrzymać od naszej maszynki dodatkowe informacje odnośnie tego co widzimy: gdzie jest najbliższy Makdonald czy sklep z alkoholem metylowym. W zasadzie nic nie stoi na przeszkodzie aby nakierować taki ekran na człowieka, obedrzeć naszego rozmówcę z resztki tajemnicy i otrzymać szybką syntezę analityczną danej osoby otrzymaną z jego działalności w internecie. A baza ta może być wcale nie mała...



Kultura prezentacji


Niedawno w dodatku do Polityki był artykuł, w którym autor twierdził iż obecnie ludzie nie szukają u innych "głębi emocjonalnej a jedynie traktują ich jako widzów swojego spektaklu (czyt. lansu)". Na konferencji było rzuconych kilka pomysłów, które taki stan rzeczy mogą spotęgować. Już niedługo każdy będzie miał kolorową komóreczkę, która jeszcze bardziej niż teraz umożliwi swojemu użytkownikowi dzielenie się ze światem (czyt. portalami facebookowopodobnymi) tą wersją swojej prywatności, która pokazuje jakie zajebiste mamy życie.

Organizacja


Były bułki, jogurty ,szatnia i dobra pogoda. Nie dotarło kilku prelegentów ale co można na to poradzić jak wystąpienie jest za darmo. Jako że prezentacja miała charakter wojskowy to z odsieczą przybyły posiłki. Na koniec miało miejsce losowanie, w którym można było wygrać m. in. wygodna bezprzewodową klawiaturę. Początek był dobry a za rok liczę na jeszcze większe pierdolnięcie.

Kilka linków


http://en.wikipedia.org/wiki/Software_studies

http://kultura20.blog.polityka.pl/2009/05/17/analityka-kulturowa-drugie-podejscie/

http://en.wikipedia.org/wiki/Culturomics

http://www.humanistykacyfrowa.com/

http://mobiledeveloper.pl/articles/mobilization-raport-z-pola-walki